JacobFresco.NL

Het huis van een digitale zwerver

20 jaar geleden…

28 november 1995. 11:15 uur. Precies 20 jaar geleden…

In m’n Ajax-shirt en m’n Ajaxshawl om mijn nek zit ik thuis voor de TV. Ajax trapt af voor de Wereldbekerwedstrijd tegen het Braziliaanse Gremio van Filipe Scolari. Het is geen hoogstaande wedstrijd. Het eigenlijke hoogtepunt in de reguliere speeltijd is de rode kaart van Rivarola in 56ste minuut.

Een dag eerder, op 27 november, had ik nog heel stoer aan meneer van der Ham, vestigingsdirecteur van de Tinbergen MEAO aan de Groen van Prinsterlaan in Den Haag waar ik toen met enige regelmaat aanwezig was, gevraagd wat er zou gebeuren als ik een dag later na de kleine pauze afwezig zou zijn. Het antwoord laat zich raden. Op mijn opmerking dat hij me dan maar gelijk moest opschrijven omdat ik onder geen beding de wedstrijd ga missen, volgde een knorrig gebrom.

Na 90 minuten staat het nog steeds 0 – 0. In de woonkamer is de spanning inmiddels te snijden. Pa is er bij gaan staan en ik vreet de nagels die ik nog over heb op. Verlengen. Martijn Reuser is inmiddels in het veld gekomen voor ‘onze Fin’ Jari Litmanen en Marc Overmars heeft plaatsgemaakt voor Kanu. Twee keer hartverkrampende 15 minuten volgt. En nog steeds staat de brilstand op het bord (denk even de stem van Frits van Turenhout erbij: ‘null, null’). En dus volgen penalties. Gelukkig kent op dat moment nog niemand de term ‘penalty-trauma’…

De eerste pingel. Van der Sar tegenover Dinho. En die lange houdt em! Ik spring op van de bank, mijn vader juicht en ma schrikt zich in de keuken een hartverzakking. Die is binnen. Nu volgt Kluivert. De man die ‘ons’ zes maanden eerder tegen AC Milan hoogstpersoonlijk naar de winst had gepunterd. Tegenover Darnlei. En Kluivert mist. De verslaggever op de TV heeft het over ‘psychologisch voordeel dat weer weg is’, pa zakt weer terug in z’n stoel en ik verstop mijn hoofd in mijn handen. Weg voorsprong.

De volgende penalty. Arce gaat ‘em nemen. Tot mijn oneindige opluchting spat de pingel boven Van der Sar uiteen op de lat. In een roes hoor ik de verslaggever iets roepen over dichtgespijkerde doelen. We staan weer voor. Hierna volgen de Boertjes, Magno, Gélson en Adilson, en Finidi George. Ze falen allemaal niet. Dus ligt de, in mijn ogen loodzware last op de stevige schouders van aanvoerder Danny Blind. Hij kucht terwijl hij naar de stip loopt, hij legt de bal goed, neemt een aanloop… en scoort! In de woonkamer ontploffen pa en ik. Ajax wereldkampioen! Moeders komt even vragen of het allemaal wel goed gaat en de kat schiet blazend door het kattenluikje.

De volgende dag op school is een vreemde gewaarwording. Zelf klasgenoten die bekend staan als hardcore Feyenoorders feliciteren elkaar over en weer met de winst van Ajax. Op mijn vraag aan meneer Van der Ham wanneer ik moet terugkomen, krijg ik een chagrijnige blik en de mededeling dat het voor deze keer door de vingers gezien wordt.

Pas later hoor ik dat hij om 11:15 uur als enige nog op school was…

Waardigheid? Voor wie dan?

Vandaag is het 77 jaar geleden dat de Kristallnacht plaatsvond. Voor de historisch iets minder onderlegden onder ons: de Kristallnacht was de opmaat naar de Holocaust en prelude voor de Endlösung. Vanavond is de officiële herdenking. Gisteravond vond bij het Joods Verzetsmonument aan de Amstel de ‘alternatieve’ herdenking plaats. Deze herdenking wordt ieder jaar georganiseerd door het Platform Stop Racisme en Uitsluiting. Op zich niks mis mee zou je denken. Totdat je leest welke sprekers er zijn uitgenodigd voor deze editie: Haneen Zoabi en Youness Ouaali. Beiden geen mensen die ik thuis zou uitnodigen voor een kopje thee, maar dat is uiteraard ieder voor zich.

Haneen Zoabi is vooral bekend als fervent tegenstandster van de staat Israël, is eveneens en misschien nog wel ferventer aanhangster van terroristenbende Hamas en zit, jawel, in de Knesset, het Israëlische parlement. Youness Ouaali is een Amsterdamse broodjeskoopman die het op Facebook nodig vond om op te roepen tot geweld tegen Israelische toeristen (geen kinderen, dat dan weer niet) en vervolgens van Jeroen Pauw de gelegenheid kreeg om deze waanzin op landelijke TV te verdedigen.

Wellicht ten overvloede; tijdens de Kristallnacht sloegen de Nazi’s in Duitland duizenden winkels en bedrijven van Joden kort en klein en werden eveneens duizenden synagogen in brand gestoken. Ook huizen, scholen en ziekenhuizen waren doelwit en de brandweer werd verboden om branden bij joden te blussen. 400 joden verloren hun leven tijdens de Kristallnacht. Dat gegeven is voor het Platform echter geen enkele reden om na te denken over wie ze uitnodigen.

Haneen Zoabi riep onlangs op om het Palestijnse geweld tegen Israëliërs (meer bepaald: Israelische joden) te laten aanzwellen tot de ‘derde Intifada’. En Ouaali vroeg zich op Facebook af of het niet eens tijd werd om willekeurige Israëlische toeristen in Nederland in elkaar te slaan. Dat op zich is al een ranzig gegeven, maar meneer kreeg vervolgens van Jeroen Pauw geen enkele tegenwerping tijdens zijn ’15-minutes-of-fame’. En dit soort mensen spreken tijdens een herdenking van joodse slachtoffers. Een gotspe, om er maar eens een mooie yiddisch woord tegenaan te gooien.

Helemaal schandalig is echter de reactie van de Amsterdamse burgemeester Van der Laan op een demostratie-aanvraag van tegenstanders van het Platform. Zij kregen géén toestemming om te demonstreren bij het monument:

‘Ik bericht u dat de in uw kennisgeving genoemde vlaggen en spandoeken in combinatie met uw doelstelling zich niet verhouden met hetgeen waar dit monument en deze herdenking symbool voor staan. Dat raakt de waardigheid en kan zelfs tot reacties, confrontaties en uiteindelijk wanordelijkheden leiden. Dit betekent ook dat uw protestvorm in de directe nabijheid van de herdenking niet wordt geduld.’

De wereld op z’n kop is nog zacht uitgedrukt. Dus Israëlische vlaggen en joodse muziek bij een monument voor Joodse slachtoffers mag niet, maar het oproepen tot geweld tegen diezelfde joden bij dat monument voor joodse slachtoffers is voor heer Van der Laan geen enkel probleem. Dat mevrouw Zoabi daarbij ook nog eens baarlijke nonsense uitkraamt (‘zij had zich in 1948 niet etnisch laten zuiveren’ terwijl ze geboren is in 1969 en het feit dat ze Israël vergelijkt met Nazi-Duitsland) en alsnog probeerde de tegendemonstranten (die zoals gezegd niet bij het monument in de buurt mochten komen) de mond te snoeren omdat mevrouw nu eenmaal slecht tegen kritiek kan, dat is ook geen probleem.

Owja, misser van de avond: het NOS-journaal dat spreekt over ‘DE’ Kristallnachtherdenking. Oeps, foutje, bedankt. Nee meneer Gelauff, de officiele herdenking is vanavond, in de Esnoga, de Portugese synagoge in Amsterdam. Alwaar Eberhart van der Laan zal schitteren door afwezigheid…

Wanneer gaan we in Nederland nou eens snappen dat mensen als Youness Ouaali en Haneen Zoabi niet bevorderlijk zijn voor vrede. Zoabi zit dan wel in de Knesset, maar zou geen traan laten als Israël morgen zou ophouden te bestaan. Ouaali roept op tot geweld omdat in zijn optiek Israël de agressor is. Over het vele Palestijnse geweld t.o.v. onschuldige Israelische burgers zoals het echtpaar Henkin, hoor je hem dan weer niet. Beiden verpakken het antisemitisme in hun uitspraken zorgvuldig als kritiek op Israël. En hebben de mond vol van vrijheid van meningsuiting. Maar zodra je kritiek hebt op hun uitspraken of ze aanspreekt op het antisemitisme in de uitspraken, is diezelfde vrijheid ineens niet meer van toepassing. Dan spelen ze met verve het slachtoffer. In dit geval bij een monument voor echte slachtoffers. En dat is de echte gotspe!

Rechts van het midden

Het kan u niet ontgaan zijn. De discussie over de stroom vluchtelingen/gelukszoekers/terroristen* en de daaropvolgende opvang en huisvesting van deze mensen. En als ik de discussie volg, dan lijkt het wel of er slechts twee kanten bestaan. Je bent óf voor het bieden van hulp, óf je bent tegen. Als je voor het bieden van hulp bent, dan ben je volgens de andere kant een linkse rakker, Gutmensch of hippie. Ben je tegen, dan ben je per definitie extreemrechts, racist en stem je PVV.

Is er eigenlijk een middenweg in deze discussie? Ik denk het wel. Wat mij betreft bevind ik me op die middenweg, zij het iets rechts van het midden. Ik ben namelijk helemaal niet tegen het bieden van hulp, integendeel zelfs, alleen ben ik niet overtuigd van de manier waarop dat nu gebeurd. Waarom? Wat mij betreft klopt het plaat je niet helemaal. Vluchtelingen aan de grens van Hongarije die voedselpakketten weigeren omdat ze niet halal zijn, hebben niet zoveel honger als ze ons willen doen geloven. Moslims die in AZC’s in Duitsland Christenen verbieden hun geloof te belijden en dreigen met geweld als dit wel gebeurd tonen akelig veel gelijkenis met de groepering die ze zeggen te ontvluchten. De groepsverkrachtingen van vrouwen, de vele kindbruiden die nakomen, vluchtelingen die Heumensoord verlaten omdat datgene dat aangeboden werd ‘niet voldoet’, asielzoekers die winkels leegplunderen, vluchtelingen in Duitsland die eisen dat ze daar mogen blijven, jeugdige asielzoekers die rellen met de lokale jeugd en zo kan ik nog wel even doorgaan. Het ‘plaatje’ toont wat mij betreft niet mensen die huis en haard verlaten hebben omdat ze in eigen land vervolgd werden, hun kinderen niet konden voeden of aan alle kanten bedreigd werden. Ik kan dat plaatje niet begrijpen. En ik merk om mij heen dat steeds minder mensen dan kunnen.

Moeten we dan maar iedereen weigeren? Grenzen dicht? Hek om Nederland? Nee, natuurlijk niet. Echte vluchtelingen, en zeker kinderen, moet je altijd helpen. Maar niet op de manier waarop dit nu gebeurd. Zomaar iedereen binnenlaten kan domweg niet de manier zijn waarop je met deze crisis omgaat. Er is geen enkele controle op wie je binnenhaalt, de opvang en huisvesting wordt bemoeilijkt door de enorme aantallen, lokale bevolkingen voelen zich, al dan niet terecht, bedreigd door de plotselinge toestroom, wat weer zorgt voor spanning en rellen, veel, vooral kleinere, gemeenten zijn totaal niet berekend op de plotselinge toename van het inwonersaantal. En als je verder kijkt dan Nederland, dan moet je vraagtekens zetten bij de stabiliteit van sommige Europese economieën, die het voor deze crisis al moeilijk hadden en of die de massale instroom wel aankunnen.

Dit gezegd hebbende; je kan de mensen die hier nu al zijn niet op straat laten slapen. Dus zal er hoe dan ook een oplossing moeten komen. Maar welke? Het is een probleem waar geen eenvoudige oplossing voor is. Iemand zei ooit tegen mij dat als ik geen oplossing kan aandragen, ik dan maar beter mijn mond kon houden, anders was ik niet anders dan Wilders (het betrof een politieke discussie waarin Wilders een overheersende rol had). Het probleem is dat heel veel mensen zo denken en er dus geen opties en ideeën (let wel; geen oplossingen) geroepen worden. Ik ben er helemaal niet zo zeker van dat mijn optie de juiste is. Maar opties aanreiken en ideëen spuien is altijd nog beter dan je mond houden en wegkijken. Want dan kan het zo maar eens zijn dat je de volgende morgen wakker wordt en er achter komt dat de wereld die je kende niet meer bestaat. Aan de andere kant; voor de echte vluchtelingen die hier nu zijn (en die je níet continue in het nieuws ziet) is de wereld die ze kennen al maanden niet meer…

* Doorhalen wat niet van toepassing is

Een jaar geleden…

Het was wereldnieuws; de enorme rouwstoet van 40 wagens die eerste slachtoffers van MH17 van Eindhoven naar Hilversum bracht. Ook de tranen van Maxima en de omhelzing van Frans Timmermans gingen de hele wereld over. En terecht. Maar waar ik persoonlijk nog het meest door geraakt werd is de enorme, overweldigde, massale belangstelling voor de stoet. Rijen dik stonden op de fly-overs, viaducten, fietspaden, vluchtstroken en B-wegen. Met of zonder bloemen, met of zonder telefoon, met of zonder camera.

Een pessimist zal nu roepen: ramptoerisme, sensatiezoekers. Een optimist (zoals ik) zal echter saamhorigheid en echte emotie zien. Emotie vanwege het hemeltergende gesol met de slachtoffers gedurende de week voorafgaande aan de repatriëring, het schandalige gedrag van zowel de Russische regering in de persoon van Vladimir Poetin en de pro-Russische separatisten als de regering van Oekraïne en natuurlijk het gruwelijke feit dat 298 onschuldige levens werden beëindigd door wat waarschijnlijk een fout is geweest.

Ik zag heel veel emotie. Bij de nabestaanden, natuurlijk, maar ook bij de mensen op straat. Deze ramp (of is het toch gewoon een oorlogsdaad?) heeft een enorme impact gehad op de Nederlandse samenleving. Iedereen kent wel iemand die iemand kende aan boord van MH17. Op Facebook werd de statusupdate van een grondstewardess massaal gedeeld. Tijdens het lezen liepen bij mij de koude rillingen over de rug. Ook de foto van de Volendammer Cor Schilder, die uit een geintje een foto van MH17 op Facebook zette, vlak voor vertrek, gaat de hele wereld over. De ramp kwam hierdoor akelig dichtbij, veel dichterbij dan bv. bij Malaysia Airlines MH370, die op 28 maart 2014 verdween en nog steeds niet is gevonden.

En nu, een jaar later, vraag ik me af of de ware toedracht ooit boven water zal komen. Inmiddels is ook Frans Timmermans van z’n voetstuk gevallen door domme uitspraken, blijkt dat er in het onderzoek schofterige fouten zijn gemaakt en zijn de nabestaanden nog geen stap dichterbij de waarheid…