Herinneringen aan oma

Jacob Fresco - 27/01/2016 - iJacob /

Oma is 17 januari j.l. overleden. En hoewel ik al ruim vijf jaar geen contact meer had, zal het toch even wennen worden. Al is het maar omdat ik na bijna 36 jaar andere overburen krijg. Jaren geleden, in een ander leven, heb ik al eens wat herinneringen toevertrouwd aan het toetsenbord. Deze kwam ik, tijdens het digitaal kuisen van wat externe harde schijven, tegen. Het zijn mooie herinneringen, dus waarom zou ik die willen vergeten?

 

‘Kom op jongens, dan breng ik jullie naar oma’. Het is donderdagmiddag rond kwart voor vijf. Mama gaat werken en wij gaan naar oma waar papa ons dan rond zes uur op komt halen. Bij oma krijgen we een kopje thee en komt de doos met Lego en Playmobil te voorschijn. Met een klein stemmetje vraag ik ‘Oma, mogen we wat kopen?’ Oma kijkt en zegt ‘ja hoor, we lopen wel even naar Elja’ We komen terug met een nieuw doosje Lego. Om zes uur komt papa ons halen en gaan we naar boven om te eten. Het doosje Lego verdwijnt in de kast, bij de rest, zodat iedereen er mee kan spelen.
Rond 1986

Zo, weer een werkdag voorbij. Nadat ik mijn fiets in de schuur heb neergezet besluit ik een bakkie te gaan doen bij oma. Het is uiteindelijk pas half vijf dus dat kan wel. Eenmaal aan de thee, raken oma en ik verstrikt in een discussie die algauw uitkomt bij de hedendaagse politiek en vooral ‘die illegalen’. Tante Mary zit erbij en hoort het allemaal aan. Rond half zes gooit oma mij er uit omdat ze gaan eten. Ik wens oma en tante Mary smakelijk eten en ga naar boven.
Rond 1999

Met mijn rijbewijs wil het niet echt vlotten. Dus heb ik weer een brommer gekocht. Eigenlijk wil oma geen brommers in de schuur maar ze vind het ook zonde dattie buiten moet blijven staan, want ‘daar knapt zo’n ding toch niet van op’. Op mijn tegenwerpingen dat ik er een hoes omheen gekocht heb zegt oma dat ze het zonde zou vinden als er wat mee gebeurd, dus moet hij maar in de schuur staan.
Rond 2000

Eindelijk is het dan zover. Ik heb mijn eigen huis. En beter nog, ik ga er ook wonen. Tegenover oma, naast pa en & ma. Oma snapt niet echt dat ik het gekocht heb, maar ze vind het wel prettig dat ik er ben komen wonen, want dan heeft ze altijd iemand aan de overkant.
Eind 2003

Ja, eindelijk. Ik heb een andere baan, in Rijswijk. Oma vraagt altijd hoe het is en of ik het er naar mijn zin heb. Ze vraagt ook regelmatig wat ik dan moet doen. Zodra ik begin met uitleggen is oma de draad alweer kwijt, ‘iets met computers’, maar ze luistert aandachtig en zegt op alles ‘ja’. Oma heeft nooit precies begrepen wat voor werk ik deed.
Halverwege 2006

Een ding van oma zal ik me in ieder geval blijven herinneren en ik denk met mij alle kleinkinderen: oma’s tomatensoep. Mama heeft jaren geprobeerd om haar tomatensoep net zo te laten smaken, maar het is nooit gelukt. Oma’s tomatensoep was van een soort apart. En vaak een reden om nog even beneden te blijven zitten.

Oma, we waren het zeker de laatste jaren niet altijd eens, vaker niet dan wel. Heb ik spijt van de afgelopen jaren? Nee, en u hopelijk ook niet. Het is wat het is. Maar ik heb toch ook hele prettige herinneringen. Die wil ik vasthouden. Mocht u boven opa tegengekomen zijn, doe ‘em dan maar de hartelijke groeten van me!

En nu? Nu niks. Ik leef inmiddels een ander leven. Getrouwd, papa van twee prachtige kinderen. M’n fiets staat boven, de scooter gewoon buiten, als ik na mijn werk trek heb in een bakkie doe ik dat thuis, bij Claudia. Maar als ik voor het raam sta, kijk ik toch nog steeds naar beneden, uit gewoonte. De neiging om te zwaaien als ik iemand zie bewegen als ik uit de auto stap zal moeten slijten. En er komt binnenkort iemand anders tegenover me wonen. Het zal wennen worden…