Mijmeringen…

Met een dochtertje van bijna vier maanden oud en een vrouw die inmiddels aan haar chemo-therapie is begonnen, vind ik mijzelf soms terug, zittend en mijmerend over vergane tijden. En dan heb ik het niet over de Middeleeuwen of nog ouder, maar over bv. mijn eigen schooltijd. En meer specifiek over een aantal personen uit die tijd. Mensen van buiten de familiekring die, bewust of onbewust, mij iets meegegeven hebben of ervoor gezorgd hebben dat ik bepaalde stappen heb gezet.


Zoals meneer van Lare, de bijna legendarische wiskundedocent uit de brugklas. Ondanks mijn onvermogen tot het hebben enige wiskundig besef (een situatie die heden ten dage niet is veranderd) heeft hij het voor elkaar gekregen dat ik bij de overgang van B9 naar 2HM3 een voldoende voor wiskunde op mijn rapport had. Voorwaar een prestatie!

Of meneer ‘Ome Pieter‘ Grollé, de biologieleraar die, ondanks zijn jarenlange reputatie als zeer streng docent, het diepe respect had van mijn gehele brugklas, mijzelf incluis. Zo ver ging dat respect dat we met z’n allen een verjaardagscadeau hebben gekocht, iets wat geen enkel docent voor elkaar heeft gekregen.

Of Dhr. van Leusden, de conrector van de derde klas, een man waarvoor ik een enorm respect had, niet in de minste plaats door de donderpreek die ik ooit van hem mocht ontvangen omdat ik in die tijd nogal eens goochelde met cijferoverzichten die, vreemd genoeg, meestal ondertekend terugkwamen op school, zonder dat mijn ouders ze ooit zagen. Meneer van Leusden was de man die mij met beide benen op de grond zette en ervoor zorgde dat ik weer ging nadenken over, nou ja, alles eigenlijk.

Twee mensen mogen we absoluut niet vergeten: Willem Post, mijn docent geschiedenis in de brugklas, die mijn enorme honger naar kennis uit het verleden onderkende en daarop insprong en Maurice Duijndam, sinds de derde klas mijn allerbeste vriend! Zelfs het pluimpje dat ik hem bijna in z’n hoofd schoot (per ongeluk uiteraard, maar toch), kon deze vriendschap niet ondermijnen.

Meneer van Lare en meneer Grollé zijn helaas al enige tijd niet meer onder ons, dhr. Van Leusden is reeds jaren met pensioen en Willem Post werkt tegenwoordig voor Buitenlandse Zaken als Amerika-deskundige.

Maurice en ik zijn inmiddels twintig jaar vrienden en in de wetenschap dat één van twee op de begravenis van de ander zal verschijnen, zeg ik: gozer, bedankt! En natuurlijk ook een dank aan Peter van Lare, Pieter Grollé, Dhr. van Leusden en Willem Post. Jullie zijn mede-verantwoordelijk voor de persoon die nu dit stukje zit te tikken en ik mag graag geloven dat jullie wel tevreden zouden zijn.

Mocht je als lezer dezes nu denken dat ik in een sentimentele bui was terwijl ik dit tikte, dan heb je gelijk. Zoals eerder gestipuleerd: mijn vrouw is aan haar chemo-therapie begonnen en mijn dochtertje is bijna vier maanden oud. Die twee zaken zijn wat mij betreft onverenigbaar als het gaat om ‘feel-good’-sentimenten. Dus ja, ik ben zo nu en dan wat sentimenteel, soms zelfs emotioneel. Ik heb er geen problemen mee!