Ik ben een beetje bang.

Jacob Fresco - 25/07/2014 - Opinie /

Kan ik dag zeggen? Mág ik dat zeggen? Als grote vent en vader van een prachtige dochter? Dat ik een beetje bang ben? Ja, ik denk dat ik dat wel mag zeggen. Want het is waar. Ik ben een beetje bang. Waarvoor? Dat kan ik dan weer niet precies duiden. Maar ik zag gisteravond beelden van de pro-Gaza-demonstratie in Den Haag. Ik zag de zwarte ISIS-vlaggen. Ik zag de bivakmutsen. En ik hoorde de kreten. ‘Dood aan de joden’. ‘Alle joden aan het gas’. ‘Vermoord alle joden’. Op TV werden beelden getoond van de demonstratie van een week geleden. Ook in Den Haag. Ook pro-Gaza. Met hakenkruizen en Hitlergroeten.


Beide demonstraties werden in de oproep tot demonstreren bestempeld als ‘pro-Gaza’ en ‘anti-Isräel’. En daar heb ik absoluut geen probleem mee. We hebben in Nederland vrijheid van meningsuiting en iedereen mag demonstreren voor (of tegen) datgene dat hem of haar aan het hart gaat. Maar ‘anti-Israël’ lijkt in momenteel in Europa welhaast een synoniem te zijn geworden voor ‘anti-Joods’. En daar heb ik wel een probleem mee. De gebeurtenissen van de laatste maanden hebben griezelige parallellen met een tijd die we met z’n allen heel hevig proberen te vergeten. De schietpartij in Brussel, de bestorming van twee synagoges in Parijs, de ‘bestorming’ van joodse winkels in Parijs, de demonstraties in Den Haag en Rotterdam. En langer geleden, de schietpartij in Toulouse.

Dat het antisemitisme in Frankrijk welig tiert, is al langer bekend. Behalve de grootste moslimgemeenschap heeft het land ook de grootste joodse gemeenschap van Europa. Hier in Nederland is het nog niet zover. Maar als ik de beelden van beide Haagse demonstraties terugkijk en ik lees de getuigenverklaringen, dan komt er langzaam een soort van angst boven borrelen. Een angst voor de toekomst. Niet zozeer voor mijzelf, want ik kan wel voor mezelf zorgen. Maar wel voor mijn dochter van ruim twee jaar. Gaat zij last krijgen van het kleine beetje joodse bloed van papa? Nu nog niet, maar later?

Ik maak me ernstig zorgen om de toekomst van Nederland. Het komt me voor dat er vaak een beetje lacherig wordt gedaan over de angst voor het antisemitisme. ‘Ach welnee, zo’n vaart zal het niet lopen’. Of ‘Over een paar jaar is dat allemaal weer voorbij’. En dan wilde ik dat ik er ook zo makkelijk over kon denken. Maar dat kan ik niet. Want ik ben een beetje bang. Bang voor de toekomst. Bang voor later…

Comments

  1. Zijn jullie nou blij? Al jaren geleden zijn jullie (Nederland) gewaarschuwd…

    1. Baruch, blij ben ik zeker niet! Maar ik zie ook niet helemaal in wat jouw reactie te doen heeft met mijn stuk hierboven. Ik heb mijn altijd hevig afgezet tegen welke vorm van antisemitisme en discriminatie dan ook en ik voel mezelf dan ook niet schuldig. Wel bang, dan wel…

Comments are closed.