Herdenken of niet?
Het is april en dat betekend dat je zo langzamerhand weer infomercials hoort en ziet over de herdenking op 4 mei en de daaropvolgende viering van 5 mei. En ieder jaar steekt rond dezelfde tijd ook de discussie ‘wel of niet herdenken’ weer de kop op. Want, zo zeggen velen; ‘de Tweede Wereldoorlog’ is toch al zo lang geleden, we herdenken toch ook de Tachtigjarige Oorlog (1568 – 1648) niet meer?
Buiten het feit dat ik het verschil in verleden (66 jaar tegen 363 jaar) groot genoeg vind om over te discussiëren, is de Dodenherdenking allang niet meer ‘voorbehouden’ aan de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog:
Men herdenkt tijdens de Nationale Herdenking allen – burgers en militairen – die in het Koninkrijk der Nederlanden of waar ook ter wereld zijn omgekomen sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog (men gaat hierbij uit van 10 mei 1940), in oorlogssituaties en bij vredesoperaties.
Ook het vlagprotocol is in 2001 aangepast. Werd voorheen na het volkslied de vlag in top gehesen, nu blijft de vlag halfstok hangen, als herinnering dat er overal ter wereld nog oorlogen woeden.
Als nageslacht van een oorlogsslachtoffer vind ik dat we moeten blijven herdenken. En gezien de grote hoeveelheid (jonge) mensen die jaarlijks de moeite nemen om een herdenking te bezoeken, denk ik dat ik niet alleen sta in die gedachte. Maar het is wel belangrijk dat het onderwijs aandacht blijft besteden aan de periode 1940-1945, aangezien er ook veel jonge mensen rondlopen die, door gebrek aan onderwijs op dit vlak, geen idee hebben waar de herdenking op 4 mei over gaat. Zoals een van mijn voormalig zeeverkenners ooit vroeg toen we voorbij het monument in Loosduinen liepen: ‘Jaap, wat is dat voor beeld? Is dat voor dode mensen?‘. Op mijn tegenvraag of ze op school de Tweede Wereldoorlog al hadden behandeld kreeg ik een negatief antwoord. Let wel, het betrof een jongedame die op dat moment in de brugklas zat.
Ik ben van mening dat zolang er nog mensen leven die de oorlog bewust hebben meegemaakt, we de Tweede Oorlog moeten blijven herdenken, ook al is de herdenking tegenwoordig ‘generiek’. En die mensen zijn er, al worden het er, logischerwijs, steeds minder. Maar als we bedenken dat er nog steeds een veteraan uit de Eerste Wereldoorlog in leven is, hebben we nog een flink aantal jaren herdenken te gaan. En terecht!
Posted on april 19, 2011 at 6:25 pm
Helemaals eens Rick! Buiten de goede punten die je zelf noemt: wat zijn nu twee minuten per jaar? Een gemiddeld mens slaapt 2555 uur per jaar, werkt ongeveer hetzelfde aantal uren per jaar en spendeert ongeveer ongeveer 55(!) uur per jaar op het toilet. Dan lijkt het me dat twee minuten per jaar niet teveel gevraagd is… toch?
Posted on april 18, 2011 at 1:40 pm
ik vind dat de herdenking ten alle tijden moet blijven, niet alleen voor de slachtoffers van de 2de wereldoorlog maar ook voor bijvoorbeeld de slachtoffers in afghanistan en irak. Waar het mij voornamelijk om gaat is dat we met zijn allen even 2 minuten stil staan bij wat de nederlandse militairen waar ook ter wereld voor ons doen, en dat we even stil staan bij het feit dat er dagelijks jongens van minimaal 18 hun leven op het spel zetten voor de veiligheid van de gewone mens.